9.11.2017

ഒരു മഞ്ഞുകാല ഓര്‍മ്മയിലൂടെ


ജീവിതം ഒരു മഞ്ഞുകാലത്തിലൂടെ 
കടന്നു പോകുകയായിരുന്നു .
വേനല്‍ കടന്നു തിരികെയെത്തുന്ന തേനീച്ചകള്‍ 
അവരുടെ കൂട് വീണ്ടും 
പൂര്‍ത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നു .
പ്രഭാതങ്ങള്‍ അതിന്റെ സൂര്യനെ 
അവരുടെ ചിറകുകള്‍ക്ക് മേല്‍ 

പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു .

ഒരുമയുടെ വൃത്തം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയെന്ന പോലെ
അവരുടെ കൂട്
പണിതു തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു .
സുന്ദരവും തേന്‍ മണക്കുന്നതുമായ വീട് .

ജാലകച്ചില്ലിനപ്പുറം നിന്ന്
ഒരു കാലത്തെ ശ്വസിക്കുമ്പോള്‍
അവരുടെ സന്തോഷത്തെകൂടി
ഞാന്‍ സ്വീകരിക്കുന്നു .

ചുവന്ന ബിന്ദുവില്‍
സൂര്യനെ കോര്‍ത്തിടുന്ന സായാഹ്നങ്ങളില്‍
അത്രയും സുന്ദരമായി ഞാന്‍ ഭൂമിയെ നോക്കുന്നു .
അപ്പോഴൊക്കെയും
കുഞ്ഞുങ്ങളോടെന്നപോലെ
ലോകത്തോട്‌ എനിക്ക്
സ്നേഹം തോന്നുന്നു .


remembering those moments(കുത്താന്‍ വരാതെ പോസ് ചെയ്തു സഹായിച്ചത് ജനാലെടെ അപ്പ്രത്തുള്ള തേനീച്ചാസ് )



9.09.2017

എന്റെ വെറും വര്‍ത്താനങ്ങള്‍


നെറുകിലെ സൂര്യന്‍ മുട്ടോളം താന്നപ്പോള്‍
ചേറില്‍ കലര്‍ന്നൊരെന്‍ ചെമ്പന്നുടലുമായി
നില്‍ക്കുന്നീ വയലിന്റെ പാതിയില്‍ ഞാന്‍
കുഞ്ഞിവാലന്‍ മീനുകള്‍ തെരുതെരെ തുള്ളുന്നോരു
തോട്ടു വെള്ളത്തിലാ ചേര്‍ മണം ഒഴുകുമ്പോള്‍
ഉപ്പും വിയര്‍പ്പും കഴുകിക്കയറുമ്പോള്‍
പകലിനെ നീട്ടി മുറുക്കി ചുമപ്പിച്ചു തുപ്പിയിട്ടാകെച്ചുമന്നു
പോകുന്നാകാശം
അവസാന പക്ഷിയും
അവനോന്റെ കൂടിന്‍ വഴിയെപ്പറക്കുമ്പോള്‍
ഞാനെന്റെ കാലിലെ ചിറകും കൊണ്ട്
എന്റെപേരുള്ള ചെറു കൂട്ടിലേക്കായുന്നു .
നീലിയുടെ കുളിപ്പുരയില്‍
വെള്ളം ചിതറുമ്പോള്‍
ഞാനെന്റെ തൂമ്പയുടെ ചിരിയുമായി
ആ മുളമ്പടികടക്കുന്നു .
മീന്‍ഞ്ചാര്‍ കുഴച്ചിട്ട്‌
ചെരിഞ്ഞോന്നു നോക്കീട്ടു
ഞാനെന്റെ പെണ്ണിനൊരു
ഉരുളയുരുട്ടുന്നു
കാ‍ന്താരി കടിച്ചിട്ടു കുടമ്പുളിയീബീട്ട്
നീലിപ്പെണ്ണൊരോന്നൊന്നര
മാറ്റച്ചിരി തരുന്നു .
പനമ്പായില്‍ നനുനനെ
പഞ്ഞിക്കിടക്ക വിരിച്ചിട്ടു
വിളക്കിലെ നുള്ള്സൂര്യനെ
ഊതിക്കെടുത്തുമ്പോ
ഒരുതുണ്ട് ആകാശമിങ്ങ്
ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നു
നെഞ്ചിലെ ചൂടിലെന്റെ പെണ്ണോരുത്തിയെ
ചേര്‍ത്തു കിടത്തുമ്പോള്‍

എന്റെയോരോ ചിരിയും കരച്ചിലും
പാതിപകുക്കുന്നവളെന്നോട്
പതിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ മണ്‍കൂട്ടിലും
ഒരു സ്വര്‍ഗ്ഗമങ്ങിനെ വിരുന്നു വന്നെത്തുന്നു .
തേനും വയമ്പും മണക്കുമൊരു
പാതിരാക്കാറ്റിന്‍ മേനി
പതിയെ പതിയെ ഉലയുന്നു .....


8.30.2017

ഹൈക്കു - Haiku

1)* മഞ്ഞു വീഴുന്ന നദിക്കരയില്‍ 
ഇളം വയലറ്റ് പൂക്കളുമായ്‌ മൂന്നുമരങ്ങള്‍ 
പ്രഭാതത്തിലെ ഹൈക്കു !
____________________________
2)* തനിയെ നടക്കുമ്പോള്‍ 
എന്റെതെന്നപോലെ കൂടെവരുന്നു
നിന്റെയോര്‍മ്മകള്‍ .
____________________________
3)* മധുരമില്ലാത്ത മരുന്ന്
മധുരമില്ലാത്ത നിന്റെ ചിരി
ഉടല്‍മുഴുവന്‍ മധുരം കയറിപ്പോയ ഒരുവന്‍റെ
അത്താഴം .
_____________________________
4)* ആള്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍
ഏകനായൊരുവന്‍ ,
മരിച്ചുപോയവന്‍ !
_____________________________
5)* പാദുകമില്ലാതെ നടക്കുമ്പോള്‍
അരുമയൊന്നുമില്ലാതെ തൊട്ടുനോക്കുന്നു
ഇടവഴികള്‍ .
_____________________________
6)* ഒന്നിനെ കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍
ഓരോ നിമിഷവും
ഒരായിരം ഒച്ചിനെപ്പോലിഴയുന്നു
_____________________________
7)* മഴ ചാറുമ്പോള്‍
നിറയെ പാത്രങ്ങള്‍ നിരത്തി
അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു
വീട് .
______________________________
8)* ഉച്ചസൂര്യന്‍റെ വിരിപ്പ് വീഴവേ
വേനലുച്ചിയില്‍ വയലുകളില്ല നിഴലുമില്ല
സമൃദ്ധമ്മാമൊരേകാന്തത !
______________________________
9)* അച്ഛന്‍ വീട്ടിലെത്തും മുന്‍പേ ഇരുട്ടെത്തുന്നു
ഓരോ മുറികളിലും വെളിച്ചം നിറച്ച്
വീടതിനെ പുറത്തു നിറുത്തുന്നു .
_________________________________
10)* ജീവിത സായാഹ്നത്തില്‍ തനിച്ചിരിക്കെ
ഒരു പാട്ടുകൊണ്ട് കുട്ടിക്കാലത്തെത്തിക്കുന്നു
കുയില്‍
__________________________________
11)* ശലഭങ്ങള്‍ നൃത്തംചെയ്യുന്നതിനു മേലെ
ചെറുകുരുവി കൂട്തുന്നുന്ന ചെറുചില്ല
വസന്തമതിന്റെ കവാടം തുറക്കുന്ന
നിശബ്ദസന്ദേശം !
____________________________
12)* പകലാണ്‌
നീട്ടിച്ച്ചുംബിക്കുന്നൊരു
നിഴല്‍മാത്രം ,കൂട്ടിന് .
_______________
13)* പൂക്കള്‍ക്ക്
കുഞ്ഞുങ്ങളില്ല രാജാവുമില്ല
മനുഷ്യനെപ്പോലെയല്ല
പൂക്കള്‍ മാത്രമാണ് അവ .
__________________
14)* വഴി മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോള്‍
കറുത്ത പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കാണ്
മനുഷ്യരേക്കാള്‍ തിടുക്കം
___________________
15)* ദൈവവിഗ്രഹത്തില്‍ നിന്നുപോലും
തന്‍റെ വെളിച്ചത്തെ മടക്കിയെടുക്കുന്നു
അസ്തമയ സൂര്യന്‍ .



ഒന്നുമുടുക്കാതെ


ഒന്നുമുടുക്കാതെ പക്ഷികള്‍
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പൂവുകള്‍
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പാട്ടുകള്‍
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പലതുള്ളിമഴ
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പകല്‍വെളിച്ചം
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പലതിന്‍മേലെയാകാശം
ഒന്നെന്നു പറഞ്ഞു നമ്മളും ഇതാ
ഒരു നഗ്നതയുടുത്തടുത്തടു-ത്തിരിക്കുന്നു .
**********************************************
ഒറ്റ ക്ലിക്കില്‍ ഒതുങ്ങാതെ ഒഴുകുകയാണ് ....
(ഒരു പഴയ അവധിക്കാല ചിത്ര നിശ്ചലത .)
___പാത്രക്കടവ്- വെര്‍ജിന്‍ വാല്ലി____

8.22.2017

മരുവര്‍ത്തമാനം




ഓര്‍മ്മകളെ നിശബ്ദമായി
ഏകാന്തതയിലേയ്ക്ക്
വിവര്‍ത്തനം ചെയ്തു തീരാതെ നമ്മളീ
നീല വിരിപ്പിനു കീഴെ
ഒച്ചയില്ലാതെ മിടിക്കുന്നു 
പച്ചയായ് പിന്നെ പരക്കുന്നു .

നിന്‍റെ ചുണ്ടുകള്‍ നട്ടുപോയിടങ്ങളില്‍
നിലാവിന്‍റെയും വെയിലിന്‍റെയും
കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ തളിര്‍ക്കുമ്പോള്‍
ചുറ്റും ആകാശം പൂക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക്
ഞാനെന്നെയും പറിച്ചുനട്ട്
നിറയെ ഇലവിരിച്ച് പൂവിരിച്ച് നില്ക്കുന്നു 
വേനലെന്ന് ,
മരുഭൂമിയെന്ന് പിന്നെയും
മറന്നു പോകുന്നു !

ഈ ഉഷ്ണതീരത്തെ രാക്കാറ്റില്‍
ഉപ്പുവറ്റിയ ഉടലുകളുടെ ചെറുമരണങ്ങള്‍
അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നു .

ഈ മരുഭൂമിയോ ഇന്നും
ഒരു അട്ടയേപ്പോലെ
നമ്മെ കടിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു .
നാം നമ്മില്‍ത്തന്നെയിങ്ങനെ
വറ്റിവറ്റിപ്പോകുന്നു .
__________________________________


8.09.2017

നീല മൈന



മുടി നിറയെ നീല മൈനകളെ ചൂടിയിരുന്നു 
ചുണ്ടില്‍ നിറയെ ചുവന്ന പാട്ടുണ്ടായിരുന്നു 
എന്നും മഞ്ഞളുകൊണ്ട് കണ്ണെഴുതിച്ച് 
അവളുടെയാ നീലന്‍ പക്ഷികളെ 
ആകാശം കാണിക്കുമായിരുന്നു .
നെഞ്ചിലെക്കൂട്ടില്‍ ഇഷ്ടങ്ങളുടെ
ചിറകഴിച്ചു വച്ചൊരു
പെണ്‍പക്ഷിയായിരുന്നു ,
ഒറ്റയെന്നപ്പോലെ ഉള്ളിനുള്ളില്‍
ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.



പൂമ്പാറ്റകളുടെ പാട്ട്




പൂമ്പാറ്റകള്‍ പാടുന്നു 
കാണൂ 
അവയുടെ ചിറകുകള്‍ നിറയെ 
നിറമുള്ള പാട്ട്! 

🦋🦋🦋🦋🦋