11.12.2017

ഹൈക്കു



ഓര്‍മ്മകള്‍ എഴുതി 
പാതിയാകുമ്പോള്‍ 
ഓടിന്‍ മുകളില്‍ 
വെയില്‍  കനക്കുന്നു 
********************************
രാത്രിയുടെ കറുപ്പിലെയ്ക്ക് 
മഴ ചിതറുന്നു 
നിശാഗന്ധികള്‍ നനഞ്ഞ ഗന്ധം 
*********************************
വിതയ്ക്കുന്നവന്‍ പാട്ടുപാടുന്നു 
അവനുമീതെ 
ഇണക്കൊറ്റികള്‍  പറക്കുന്നു 
************************
എത്ര ശാന്തം 
ശിശുവിന്‍ പുഞ്ചിരി
ഈ  രാത്രിയില്‍
ഹാ ! രണ്ടു  നിലാവ് 

************************
പൂക്കള്‍ക്ക് 
കുഞ്ഞുങ്ങളില്ല രാജാവുമില്ല 
മനുഷ്യനെപ്പോലെയല്ല 
പൂക്കള്‍ മാത്രമാണ് അവ .

**************************
വഴി മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോള്‍ 
കറുത്ത പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കാണ്
മനുഷ്യരേക്കാള്‍ തിടുക്കം 

**************************
മഴത്തുള്ളികള്‍ക്കുമീതെ 
അറ്റ് വീഴുന്നു 
മാന്തളിരും പുളിയുറുമ്പുകളും   
**********************
വിഗ്രഹത്തിനു  മുന്നില്‍ 
പൂക്കള്‍  നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു 
ഒറ്റച്ചിറകുമായൊരു തേനീച്ചയുടെ 
പ്രാണവേദനയും 

****************************
വേനല്‍ ഉച്ചയില്‍ 
വിശക്കുന്നൊരു ഭിക്ഷക്കാരനും 
കിതയ്ക്കുന്നൊരു  നായും മാത്രം 

***********************
ജാലകം ഉറക്കെ  
അടച്ചും  തുറന്നും വൃശ്ചികക്കാറ്റ് 
ഉച്ചയുറക്കം മുറിയുന്നു 

************************
ചപ്പുകള്‍ക്ക് തീയിടുമ്പോള്‍ 
വേലിക്കപ്പുറം
വിരുന്നുകാരന്റെ ചിരിച്ച മുഖം 

************************
ചിരാതുകള്‍  അണഞ്ഞുപോയി 
ബാക്കിയായി 
ബുദ്ധനും നിലാവും 

********************************
തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തിനു കീഴെ  
കൊയ്തൊഴിഞ്ഞ വയല്‍  
വിതച്ചിട്ടപോലെ പനന്തത്തകള്‍ 

****************************
കുഞ്ഞു കൈകള്‍ നീട്ടുമ്പോള്‍  
അതില്‍ , വെള്ളാരം  കല്ലുകള്‍ 
ഇന്നലെ  വിടര്‍ന്ന രണ്ടു പൂക്കളും 

*****************************
മഴ  തോര്‍ന്നിട്ടും 
ഇലകളില്‍ ബാക്കിയായി അതിന്റെ  
ആശ്ചര്യചിഹ്നങ്ങള്‍ 

**************************
ബുദ്ധനെപ്പാതിയും കാണാതാകുന്നു 
വസന്തത്തിലെ 
വെളുത്തപൂക്കള്‍ കൊണ്ട് 

*******************************
യുദ്ധം കഴിയുമ്പോള്‍ 
ജീവനുള്ളവര്‍ മരിച്ചവരാകുന്നു 
കുറച്ച് അനാഥരും 

***************************
പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞു  നില്‍ക്കുന്നു 
പിന്നെ  കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നു 
മരങ്ങളെ എന്നല്ല,  
ഗുരുക്കള്‍ എന്നുതന്നെ  വിളിക്കണം .
**************************
വിരുന്നിനു പോകുമ്പോള്‍ 
വിലയില്ലാത്ത  കുപ്പായമിട്ട്   
വിലയുള്ള വീഞ്ഞ് കുടിക്കുന്നു ഞാന്‍  

**************************
ആള്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ 
ഏകനായൊരുവന്‍ ,
മരിച്ചുപോയവന്‍ !

**********************
പാദുകമില്ലാതെ  നടക്കുമ്പോള്‍ 
അരുമയോന്നുമില്ലാതെ തൊട്ടുനോക്കുന്നു 
ഇടവഴി .

*******************************
അഗ്നി 
തെളിച്ചം തരികയും 
കരിച്ചു കളയുകയും  ചെയ്യുന്ന 
ദൈവം 

****************************
മധുരക്കിഴങ്ങുകള്‍ വില്ക്കുന്നൊരാള്‍
നോക്കൂ ,വീടില്ലാത്തവന്‍ ,
മധുരം വിളമ്പുന്നു പുഞ്ചിരിക്കുന്നു .

********************************
ശലഭങ്ങള്‍  നൃത്തം  ചെയ്യുന്നതിനു മേലെ   
ചെറുകുരുവി കൂട്തുന്നുന്ന ചെറുചില്ല 
വസന്തമതിന്റെ  കവാടം പാതി  തുറന്നിരിക്കുന്നു .
***********************
അച്ഛനും ഓര്‍മ്മയും 
ഒരേ  വെയിലില്‍ 
വിയര്‍ക്കുന്ന രണ്ടുപേര്‍ മാത്രമിന്ന് 
***************

മഞ്ഞുകാലം 
ബുദ്ധക്ഷേത്രം ചുമന്നു  നില്ക്കുന്നു  
ഒരു  കുന്നിന്‍  ഏകാന്തത 
**************************

മാറ്റിമാറ്റി ചുട്ടെടുക്കുകയാണ് 
വാക്കുകളെ  
അല്ല നമ്മളെത്തന്നെ !

*************************
ഇരുട്ടും  വെളിച്ചവും  
അവനവനിലാണ് 
നാം കണ്ണ്  തുറക്കുകയും  
അടക്കുകയും  ചെയ്യുന്നവര്‍  
****************************
ഒച്ചിനെക്കാള്‍ 
വലിയ  ബുദ്ധരുണ്ടോ 
വഴികള്‍ എത്ര  നിശബ്ദമായ്  
അടയാളപ്പെടുന്നു 

******************************
ഉച്ചസൂര്യന്‍റെ വിരിപ്പ് വീഴവേ

വയലുകളില്ല നിഴലുമില്ല 

സമൃദ്ധമ്മാമൊരേകാന്തത

***********************
കുറുകെപ്പാറുമ്പോള്‍
മഞ്ഞുകാലത്തെ പൂമണങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ 
ഇളം സൂര്യനുദിക്കുന്നു .

*********************
ഒന്നിനെ  കാത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ 
ഓരോ നിമിഷവും 
ഒരായിരം ഒച്ചിനെപ്പോലിഴയുന്നു 

**************************
പകല്‍ വെയിലായും രാവില്‍ നിലാവായും 
ആരോ  നമ്മെ  തൊട്ടു നോക്കുന്നു 
അച്ഛനും അമ്മയും ഒരാള്‍

**************************
വെണ്ണറൊട്ടിയുടെ മണം സങ്കടം നിറക്കുന്നു 
എനിക്കും  നിനക്കും തമ്മിലെന്തെന്ന്  
ഏകാന്തത  
*****************************
വെയില്  കൊണ്ടൊരാ 
ഇലകളില്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ  
കാറ്റുകൊണ്ടൂതുന്നു ഉച്ച 

********************************
വെയില്‍ മൂക്കുമ്പോള്‍ 
വയലുകള്‍ക്കെല്ലാം  ഒരേ ഗന്ധം 
വിശപ്പിലെയ്ക്ക് പാകമാകുന്ന ധ്യാനങ്ങള്‍ .
************************
പുരാതന ദേവാലയം 
ചിതലുകളുടെ തര്‍ജ്ജമകള്‍ ചുമന്ന് 
തനിയെ 

******************
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പക്ഷികള്‍ 
ഒന്നുമുടുക്കാതെ പൂവുകള്‍
ഒന്നുമുടുക്കാതെ  പലതിന്‍മേലെയാകാശം 
**********************
തോണിക്ക് മീതെ ചന്ദ്രന്‍ 
കടത്തുകാരനെപ്പോല്‍
ഏകന്‍

********************
പകല്‍പ്പാതിയില്‍ 
നിഴല്‍ 
ഒരു  ചിറകുള്ള പൂച്ച 

*******************
മുടിയിഴകളിലദൃശ്യ വാത്സല്ല്യം 
രാവ് പാതിയും കണ്ണീര്‍ ചുമന്നു 
തലയിണ
*****************
നനഞ്ഞ ഇലകള്‍ 
പാമ്പിഴയും ശബ്ദം പോലും 
തണുത്തു പോകുന്നു

*************************
കല്‍പ്പടവുകളിറങ്ങുന്നു
കാലോച്ചകളില്ലാതെ മഞ്ഞ് 
ധ്യാനത്തിലൊരു കുളം

***************
ഒട്ടും ഒച്ചയില്ലാതെയീ  പ്രഭാതത്തില്‍ 

മഞ്ഞു തൂത്ത് തുടക്കുന്നു 

സൂര്യന്‍ 


******************
ഉച്ചിയുറയ്ക്കാത്ത സൂര്യനുമായൊരു  
മഞ്ഞുകാലം ഉലാത്തുമ്പോള്‍ 
മരുഭൂമിയില്‍ കൂടാരങ്ങള്‍ നിറയുന്നു
**************************
പാതയറ്റം കടന്നിട്ടും 
അടുത്ത് തന്നെ 
കുഞ്ഞിന്റെ   മുഖം .

*******************************

ആഴമുള്ള മുറിവായിരുന്നു  ജീവിതം 
റോസാപ്പൂക്കള്‍ നിറഞ്ഞൊരു മാലയണിയിച്ചോരാള്‍ 
അത്  മായിച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു 
******************************************
രണ്ടു  ശലബങ്ങളിരിക്കും പൂവുനോക്കി 
പുലരിയില്‍
മുറ്റമടിക്കുന്നോരുവള്‍
പുതുമണവാട്ടി 
***********************************

നീല  വിരിപ്പുള്ള ജാലകവിരി പകുക്കുമ്പോള്‍ 
പൂര്‍ണ്ണമുഖമുള്ള ചന്ദ്രനെ കാണുന്നു 
മുറ്റം  നിറയെ  ചെമ്പകം  മണക്കുന്നു .
***********************************
ഒരു വെളുത്ത  തൂവല്‍കൊണ്ട്  
ശരത്കാലം  തൊട്ടു  നോക്കുന്നു 
ഞാനോ അതിന്‍റെ കനമില്ലായ്മ  കൊണ്ട്  
അപരിചിതനാകുന്നു 
**************************************
കല്ലറകള്‍ക്ക്  
പൂക്കളുടെ മണമാണ്
നട്ടുച്ചയിലെ കാറ്റത് ഒളിച്ചു വയ്ക്കുന്നുമില്ല
******************************************

ശംഖ് പുഷ്പങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ 
പൂമുഖച്ചാരെ കൂട്തുന്നുന്ന
സൂചിമുഖിവേഗത 
*******************************
നിലാവ്  
കടലിനും  മീതെ 
പതിയെ ഇളകിയിളകി

************************
വെളുത്ത തൂവലുകള്‍
നമുക്കുചുറ്റും പൊഴിയുന്ന 
തണുപ്പിന്‍ ദൂതുകള്‍ .
*********************************

(സോണി ഡിത്ത് )
****************************

കിതാബ്( മാതൃഭൂമി) ,ഒറ്റമേഘപ്പെയ്ത്ത് ( കൈരളി)






ഇന്നലത്തെ ദിവസം രണ്ടു സന്തോഷങ്ങളുടെതായിരുന്നു. ഷാര്‍ജ്ജ അന്താരാഷ്‌ട്ര പുസ്തകോത്സവത്തിൽ പ്രകാശനം ചെയ്യപ്പെട്ട രണ്ടു പുസ്തകളില്‍ എന്‍റെയും കവിതകളുടെ ഓരോ കുഞ്ഞടയാളങ്ങള്‍ പതിച്ചു കിട്ടിയിരിക്കുന്നു .
1) ഷാർജ്ജ അന്താരാഷ്‌ട്ര പുസ്തകോത്സവത്തോടനു ബന്ധിച്ചു ക്ലബ്ബ് എഫ് എം 99.6 പ്രവാസി എഴുത്തുകാരില്‍ നിന്നും തിരഞ്ഞെടുത്ത കഥകളുടെയും കവിതകളുടെയും പുസ്തകം കിതാബ് എഡിഷന്‍ 2 "(മാതൃഭൂമി ബുക്സ്) സംവിധായകന്‍ സലീം അഹമ്മദ് കവി ആലങ്കോട് ലീലാകൃഷ്ണനു നല്‍കി പ്രകാശനം ചെയ്തു. പ്രകാശനം നവംബർ 10 -ന് രാത്രി 8.30 -ന് ഷാർജ്ജ എക്സ്പോ സെന്ററിലെ, ബോൾ റൂമിലെ പ്രൗഢ വേദിയിൽ നടന്നു.
2) ഹൈക്കുവിലൂടെ കൂട്ടുകിട്ടിയ കവിതകളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ,പ്രിയ നന്പന്‍ സോണി ജോസ് വേലൂക്കാരന്‍ എഡിറ്റ് ചെയ്ത, 22 കവികളുടെ ഹൈക്കു കവികളുടെ സമാഹാരം "ഒറ്റമേഘപെയ്ത്ത്" (''കൈരളി പബ്ളിക്കേഷന്‍സ്'') ശ്രീ എസ് ഗോപാല കൃഷ്ണന്‍ ശ്രീ ഷാബു കിളിത്തട്ടിലിനു നല്‍കി പ്രകാശനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു .
**************************************************
താങ്ക്സ് ഗോസ് to :സോണിജോസ് വേലൂക്കാരന്‍ N കൈരളി ബുക്ക്സ്
ക്ലബ്‌ എഫ് എം N മാതൃഭൂമി ബുക്ക്സ് .

ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉറങ്ങുമ്പോള്‍


11.01.2017

കവിത വിശക്കുന്ന നേരം


ഉറക്കം വരാതിരിക്കുമ്പോള്‍
ഏകാന്തതയുടെ ചുരമിറങ്ങുന്നു
ചുറ്റും ഓര്‍മ്മകളുടെ പരുക്കന്‍
കാറ്റുവീശുന്നു .
വഴി തീര്ന്നുപോകുമ്പോള്‍ 
ഒഴിഞ്ഞ മുറിയിലേക്ക് എന്നപോലെ
ഞാന്‍ എന്നിലേക്ക് തിരികെ കയറുന്നു .

രാത്രിയുടെ കടുത്തനീലയില്‍
ആരോ കുടഞ്ഞിട്ട തുള്ളികള്‍ പോലെ
ആകാശം അതിന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി
നിവര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു .

ഞാനോ,
ഉറക്കത്തിന്റെ ചഷകം കണ്ണോട് അടുപ്പിക്കുന്നു .
പാതി തീര്‍ന്ന കറുത്ത ചുരുട്ട് പോലെ
ഒരു രാത്രിയെ ആഞ്ഞു വലിക്കുന്നു .
രാത്രിയോ ,
അതിവേഗം അതിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ ചുണ്ടില്‍ നിന്നും
എന്നെ പുറത്തേക്കെറിയുന്നു .

ഞാന്‍ ഒരു പകലിന്റെ കാട്ടുവഴിയില്‍
കോട്ടുവായിട്ടും കൊണ്ട്
മഞ്ഞുമണമുള്ള സൂര്യനെയും കിളിയൊച്ചകളെയും
പൂക്കളെയും പിന്നെ എന്നെയും 
ഒരു കവിതയിലേയ്ക്ക് പെറുക്കിക്കൂട്ടുന്നു .,
അത്രയും നേര്‍ത്തതും സുന്ദരവുമായ ഉപമകളായതിനാല്‍
അതിനു മുകളില്‍ ഒരു കാറ്റിനെ പതുക്കെയൊന്ന്
എടുത്തു വക്കുന്നു .
എനിക്കപ്പോള്‍ ഒരു കവിത വിശക്കുന്നു !

10.28.2017

ജീവന്‍റെയും മരണത്തിന്‍റെയും വരികള്‍


ജീവന്റെയും മരണത്തിന്റെയും വരികള്‍ 
********************************************************
                       (ഒന്ന് )
ജീവനെ  നിക്ഷേപിച്ച 
വിഗ്രഹങ്ങളാണ് നമ്മൾ
അവനവനെ ചുമന്നു നടക്കുന്ന ,
അവനവനെ പൂജിച്ചു മരിക്കുന്ന 
ദൈവങ്ങൾ

*********************************
                       (രണ്ട് )
ശൂന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന 
ഒരു ആവനാഴിയാണ് നമുക്കുള്ളത് .
ഓരോ ശ്വാസത്തെയും സൂക്ഷമമായി 
അളന്നുപോകുന്ന മണല്‍ഘടികാര-
നടുക്കുഴലിലൂടെ നാം കടന്നുപോകുന്നു

******************************************
                        (മൂന്ന്‍ )
ഓരോ  പൂവും  
നമ്മെ  നോക്കിയാണ്  കൊഴിയുന്നതെന്ന്  
ഒരുവന്‍  കണ്ടുപിടിക്കുമ്പോള്‍  
ജീവിതം അവനു 
വിഷം  കലര്‍ത്തിയ വീഞ്ഞുപോലെ 
തോന്നിക്കുന്നു .
*****************************************
                      (നാല് )
തന്നിൽ വിരുന്ന് വന്ന ഒരുവനെ 
യാത്രയാക്കിയതിനു ശേഷം 
ഏകനായിരിക്കുന്ന ദൈവമാണ് 
മരണം.

ശരീരമോ ആത്മാവോ അതെന്ന് 
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ തമ്മിൽ 
തർക്കിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

************************************
                      (അഞ്ച് )

പാകമാകുന്നേതോ  
വെളുത്ത  ഉടുപ്പിലെയ്ക്കു നാം 
പാവമാകുന്നതേതോ കനത്ത  
ഉറക്കത്തിലേയ്ക്കു  നാം !
****************************************
(സോണി ഡിത്ത് )



10.27.2017

മുറിവുകള്‍ തൂര്‍ന്നുപോകുന്ന വഴി


ഒരു കനത്ത മഴക്കാലത്തിനു മുന്പ്
ആകാശത്തിന്റെ ഒരതിരിൽ 
ചുവന്ന തൂവലിൽ
കൂടുകൂട്ടിയ പക്ഷിയായിരുന്നു ഞാൻ.
ഇപ്പോൾ മണ്ണില്ലാതെ മരമില്ലാതെ
പൂക്കളില്ലാതെ പിന്നെ
പ്രണയമില്ലാതെ തനിച്ച് തനിച്ചിരിക്കുന്നു.
നിറയെ വെയില്‍ക്കാറ്റ്
വീശിക്കടന്നു പോയ ഒരു ഋതുവിന്നക്കരെ-
-യിരിക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
രണ്ടു വയലറ്റു ചിറകുകളുണ്ട് .
ഒരു കാലം ആഴ്ത്തിയ
നീളൻ മുറിവിന്നിരുവശവും
നിറയെ
പൂക്കൾ തുന്നിപ്പിടിപ്പിക്കുകയാണ്
ഞാനിപ്പോൾ.
പാതിയും വറ്റിയ പുഴക്കരയിലിരുന്ന്
കരളിലെ കടലിനെ
കുറുക്കിയെടുക്കുകയാണ്.
ഒറ്റമുറിവിന്‍റെ നീറ്റുവസന്തമെന്ന്
ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിക്കുകയാണ്‌ .
ആകാശം പൂക്കുന്നൊരു
നിറപൗർണ്ണമിയിൽ
ജല നക്ഷത്രങ്ങൾ
നീന്തുന്നതു നോക്കി നില്ക്കെ
ഞാനൊരു പെൺബുദ്ധ ,
ഏകാന്തതയുടെ
തിരുമുറിവില്‍ നിന്നും
പുതു പ്രഭാതത്തിന്റെ
സൂര്യകവാടത്തിലേയ്ക്ക്
അവയ്ക്കൊപ്പം
ചുവന്ന ചെകിളപ്പൂക്കള്‍ തുറന്നടച്ച്
ജലനിലാവ് മുറിച്ചു കടക്കുന്നൊരു
മുറിവ് തൂര്‍ന്ന ,ഉടല്‍ മിന്നുന്ന
നീലമത്സ്യം .
അവനവനെ പ്രണയിച്ച് തുടങ്ങുമ്പോള്‍
ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം പ്രണയമായി മാറുന്നു .
കാമുകനും കാമുകിയും
ഒരാള്‍ത്തന്നെയാകുമ്പോള്‍
സ്വയം
ആകാശത്തോളം പ്രണയിക്കാതിരിക്കുവാന്‍
എനിക്കും എന്നിലെ നിനക്കും
കഴിയില്ലല്ലോ ജീവിതമേ ! 


10.21.2017

വെറുതെ തിളയ്ക്കുന്ന ഞാന്‍



ഒരു മണി അക്ഷരമില്ലെന്റെ
പത്തായത്തിൽ
ഇന്നീ ശൂന്യതയുടെ അടുപ്പും കത്തിച്ചതിൽ
തിളയ്ക്കുന്നീ വെറും
ഞാൻ !
കതിരോ പതിരോ കാണുന്നില്ല
നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം
ഏതോ വിശപ്പിന്റെ ചെടികള്‍ മാത്രം
തഴച്ചു തിങ്ങുന്ന ദേശമാണ്‌ എന്റേത് .